الهی ! همه از حیرت بفریادند و من از حیرت شادم ، به یک لبیک درب همه ناکامی

          بر خود بگشادم ، دریغا روزگاری که نمی دانستم تا لطف تو دریازم .

                                            **  **  **  **   **  

      بخوان به نام گل سرخ ، در صحاری شب 

  که باغ ها همه بیدار و بارور گردند

بخوان، دوباره بخوان ، تا کبوتران سپید

به آشیانه خونین دوباره برگردند

هزار آینه جاری ست

هزار آینه اینک به هم سرایی قلب تو می تپد با شوق .

زمین تهی ست ز رندان،

همین تویی تنها

که عاشقانه ترین نغمه را دوباره بخوانی .

بخوان به نام گل سرخ و عاشقانه بخوان :

<< حدیث عشق بیان کن، بدان زبان که تو دانی >>

                       (  شفیعی کدکنی )                     

**    **     **

    جبران خلیل جبران :

    « شادی شما همان اندوه بی نقاب شماست...هر چه اندوه ، درون شما را بیشتر بکاود ،      جای شادی در وجود شما بیشتر می شود... پاره ای از شما می گویید شادی برتر از

     اندوه است و پاره ای دگر می گویید نه ، اندوه برتر است . اما من به شما می گویم که

     این دو از یکدیگر جدا نیستند . این دو با هم می آیند و هر گاه که شما با یکی از آنها

     برسر سفره می نشینید ، به یاد داشته باشید که آن دیگری در بستر شما خفته است...»